Beata Gołembiowska

Pisarka – dziennikarka – fotograf – reżyser

 Po ukończeniu studiów biologii środowiskowej na U.A.M. w Poznaniu w 1981 r. podjęła pracę w Muzeum Okręgowym w Radomiu. W 1989 r. wyemigrowała do Kanady, gdzie uzyskała dyplom fotografii na Dawson College w Montrealu. Pracowała jako fotograf mody, równocześnie wystawiając swoje prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wiele z nich zostało zakupionych przez: Galerię Muzeum Sztuk Pięknych, City of Verdun, Lotto Quebec, Regards du Québec, Groupe SM oraz prywatnych kolekcjonerów. Już w okresie studiów fotograficznych Beata zaczęła pisać artykuły do czasopism polskich i kanadyjskich o tematyce przyrodniczej i fotografii. W latach 2002 - 2006 Beata Gołembiowska pracowała jako malarka dekoracyjna i dekoratorka dla programu telewizyjnego „Debbie Travis Facelift”. W latach 2006-2014 pracowała dla Fundacji Liliany Komorowskiej dla Sztuki oraz QueenArt Films, gdzie zadebiutowała jako reżyser filmem „Raj utracony, raj odzyskany" (TV Polonia 2012), opowiadającym o ziemiaństwie i arystokracji w Rawdon, w Kanadzie. Tuż po realizacji filmu zaczęła zbierać materiały do książki – albumu W jednej walizce – o polskiej arystokracji na emigracji w Kanadzie. W tym samym czasie została również wydana jej debiutancka powieść „Żółta sukienka”. Następne powieści to „Malowanki na szkle”, „Lista Olafa” i „Droga do Wilenii”. Książka–album pt. „Teatr bez granic”, o największym w historii teatrze polonijnym w Toronto została opublikowana w 2015. Powieść historyczna dla młodzieży „Ada i Eryk w krainie przeklętej korony” jest w trakcie procesu wydawniczego. Ostatnim projektem Beaty jest „Zanim runął mur” – zbiór wywiadów znanych polskich opozycjonistów PRL-u oraz powieść historyczna „Oporniki” umieszczona w latach 1976 -1989.

Beata Gołembiowska, jako dziennikarka i fotografik, współpracuje z Gazeta – torontońskiem tygodnikiem. W 2014 – 2016 była członkiem Związku Literatów Polskich.

 

 

 

Nagrody i wyróżnienia
Profesjonalny pisarz jest amatorem, który nie rezygnuje. Richard Bach

Mimo kilkunastu lat intensywnej pracy pisarki, mimo wydanych książek, kilku wyróżnień, dobrych lub świetnych recenzji czuję się tak, jak o pisarzu powiedział Richard Bach.

 

  • 1996 – Wyróżnienie Regards du Québec – album “La famille”
  • 2014 – Finalistka konkursu literackiego – Jeden dzień, Polska jaką pamiętam
  • 2015 – Granice.pl – Malowanki na szkle najlepsza książka wiosna 2015
  • 2016 – przyjęcie do Związku Literatów Polskich
  • 2018 Wiedeń – Nagroda Złote Sowy w kategorii literatura

Pisarze to ludzie i byli ludźmi, zanim zostali pisarzami. Zmieniają żarówki i robią zakupy tak jak wszyscy inni. Ponieważ są ludźmi, różnią się. Niektórzy z nich to nudziarze, ale wielu z nich to bardzo interesujący ludzie, z którymi można porozmawiać. Pisarze zazwyczaj opowiadają o swoich książkach, ale mogą również mówić o innych rzeczach! Pisarze najczęściej nie są celebrytami. Mają trochę sławy w społeczności i to wszystko, ale większość z nich cieszy się, że ich imię jest rozpoznane.

Jo Walton